روش های محاسبه دبی هوای تازه برای انواع ساختمان:

چهار روش متداول جهت اندازه گیری و تعیین دبی هوای تازه و انتقال آن از طریق کانال انتقال هوا وجود دارد. هر چهار روش بر اساس معیار کاهش آلودگی های هوای محیط تهویه شده تدوین شده است. انتخاب روش مناسب جهت اندازه گیری و محاسبه دبی هوا بستگی زیادی به مقدار آلودگی هوا و نیاز به تهویه مناسب آن دارد. مثلا در محیط های بیمارستانی و یا مناطق آلوده به گازهای شیمیایی و میکروبی قطعا نیاز بسیار بیشتری به تعویض هوا و تزریق هوای تازه نسبت به ساختمان های مسکونی وجود دارد. لازم به ذکر می باشد که در هر روش محاسبه دبی هوای تازه طراحی و محاسبه سایز کانال های انتقال هوا بر اساس دبی یا مقدار جریان هوا متفاوت خواهد بود. یادآوری می گردد که در سیستم های انتقال هوای تهویه مطبوع عموما 3 خط کانال هوا مورد نیاز است؛ یک خط مربوط به کانال هوای رفت یا کانال هوای تهویه شده یا کانال ساپلای، یک خط مربوط به کانال هوای خروجی یا کانال اگزاست و خط سوم مربوط به خط کانال هوای تازه می باشد و مطالب این بخش عمدتا در رابطه با کانال هوای تازه می باشد.

روش های ارائه شده در این مطلب بسته به کاربرد در شرایط خاص و معین به کار می رود. ذکر این نکته حائز اهمیت می باشد که محاسبه دبی هوای تازه در هر روش نسبت به روش های دیگر کاملا می تواند متفاوت باشد لذا جهت ایجاد تهویه مناسب مکان ها، بسته به حجم هوایی که می بایست تهویه و یا تخلیه گردد باید طراحی قابل قبولی در انتخاب سیستم های تهویه مطبوع ارائه گردد.

روش اول: محاسبه دبی هوای تازه بر حسب تعداد دفعات تعویض هوا در ساعت:

این روش به عنوان ساده ترین و در عین حال پر کاربرد ترین روش جهت تعیین دبی هوای تازه مورد استفاده مهندسین تاسیسات مکانیکی قرار می گیرد. در این روش بسته به فضاهای مورد استفاده و تعیین تعداد دفعات مورد نیاز جهت تعویض هوا در هر ساعت مقدار دبی محاسبه می گردد.

Q = V×n

در رابطه بالا:

Q دبی هوای تازه بر حسب متر مکعب بر ساعت می باشد.

V حجم فضا و یا محیط مورد استفاده بر حسب مترمکعب می باشد.

n نیز تعداد دفعات تعویض هوا در ساعت می باشد.

در صورت نیاز به تبدیل واحد دبی هوا از مترمکعب بر ساعت به CFM می توان از فرمول زیر استفاده نمود:

CFM= Q/1.7

CFM واحد دبی هوا می باشد و مقدار هوای عبوری در واحد زمان را نشان می دهد. هر CFM حدود 28.32 لیتر هوای عبوری در دقیقه می باشد.

برای انتخاب تعداد دفعات تعویض هوا در هر ساعت می توان از روش های تجربی و یا استفاده از جداول استاندارد استفاده نمود. مثلا برای سالن های کنفرانس در هر ساعت بین 8 الی 15 مرتبه باید هوا تعویض گردد. برای سرویس های بهداشتی این عدد بین 20 تا 80 مرتبه در هر ساعت می باشد. در فروشگاه های بزرگ بین 5 تا 8، کارخانجات تولیدی بین 2 تا 4، استخرها بین 20 تا 30، بانک ها بین 4 تا 10، کلاس مدرسه بین 2 تا 8، بیمارستان بین 20 تا 30، سالن ورزشی بین 15 تا20 در نظر گرفته می شود.

روش دوم: محاسبه دبی هوای تازه بر اساس مساحت محیط:

این روش عموما در محیط هایی که جمعیت زیادی را در خود جای می دهند و از فضاها و متراژ های بزرگی تشکیل شده اند استفاده می گردد. نحوه محاسبه دبی هوا در این روش به صورت زیر می باشد.

Q =A×دبی هوای تازه به ازای هر فوت مربع

در رابطه بالا:

Q: بر حسب CFM میباشد.

A: مساحت محل مورد نظر می باشد که واحد آن است.

مقادیر پیشنهادی دبی هوای تازه به ازای هر فوت مربع بسته به نوع محیط مورد استفاده متفاوت می باشد. مثلا این عدد در استخرهای عمومی 0.5، رستوران ها 2، سالن های کنفرانس و همایش2،رسرویس های بهداشتی2، کلاس درس 2 و آشپزخانه ها 3 در نظر گرفته می شود.

  • این مقادیر دبی هوای تازه بدون در نظر گرفتن ارتفاع سقف محاسبه شده است. معمولا ارتفاع استاندارد سقف ها را 2.7 متر در نظر می گیرند که در این روش ارتفاع سقف تا همین ارتفاع در نظر گرفته شده است و در صورت استفاده از ارتفاع بیشتر، می بایست ضریب تصحیح در محاسبات به کار رود.

روش سوم: محاسبه دبی هوای تازه بر حسب تعداد نفرات:

این روش نیز اغلب جهت محاسبه مربوط بقه دبی فضاهای بزرگ مانند سالن های کنفرانس، سینما ها، تالارها و … که جمعیت نسبتا زیادی را در خود جای می دهند به کار می رود. با این حال جهت محاسبات مربوط به تهویه هوای فضاهای کوچک و یا فضاهای با جمعیت کم نیز مانند منازل و ادارات و … مورد استفاده قرار می گیرد.

جهت محاسبه دبی هوای تازه مورد نیاز در این روش از رابطه زیر استفاده می گردد:

Q= تعداد افراد حاضر در محیط×تعداد افراد

همانند روابط قبل Q بر حسب CFM می باشد و مقادیر دبی به ازای هر نفر معین می گردد. البته این اعداد بر حسب میزان فعالیت نفرات موجود در محیط می تواند متفاوت باشد.

مثلا حداقل دبی هوای تازه برای هر نفر در اتاق های بیمارستان و در سالن های رستوران 20، در سرویس های بهداشتی50 و در فروشگاه های بزرگ، کتابخانه ها، کلاس های درس، مساجد، منازل مسکونی و سالن های کنفرانس 15 CFM در نظر گرفته می شود.

روش چهارم: محاسبه دبی هوای تازه با در نظر گرفتن حد اقل سرعت هوا:

این روش برای تهویه هوای مکان هایی که هوای آن ها دارای گازهای سمی و مضر است به کار می رود. در این روش، فضای مورد نظر را به صورت یک داکت تهویه یا کانال هوای گالوانیزه مستطیل شکل یا کانال چهارگوش در نظر می گیرند که مقطع آن برابر با عرض ساختمان(W) در ارتفاع آن(H). در نظر گرفتن درست و دقیق موقعیت قرارگرفتن دریچه های هوای ورودی و هوای خروجی به این فضاها در کارکرد سیستم تأثیر به سزایی دارد.

هوای تهویه شده مورد نیاز از طریق این کانال هوا با سرعتی بین fpm150 تا FPM250 در جریان می باشد. اگرچه این اعداد به عنوان سرعت اعداد کوچکی هستند اما باید توجه داشت که حجم هوای انتقالی به دلیل ابعاد بزرگ کانال، زیاد می شود.

Q= V×A

در رابطه بالا A سطح مقطع کانال و V سرعت هوا در کانال می باشد.

A= Q×H

در رابطه بالا نیز Q عرض ساختمان و H نیز ارتفاع ساختمان می باشد.

برای ساختمان های با طول کمتر از ft100سرعت هوا برابر با FPM150، طول بین 100 تا 200 فوت سرعت معادل 200 فوت در دقیقه و طول های بیشتر از 200 فوت، سرعت هوا 250 فوت در دقیقه در نظر گرفته می شود. مثلا آزمایشگاه به عرض 25 فوت و طول 40 فوت و ارتفاع 10 فوت، حجم بالایی از گازهای سمی در آن وجود دارد. دبی مورد نیاز تهویه هوای این آزمایشگاه به صورت زیر می باشد:

سطح مقطح=25×10=ft250

با توجه به اینکه طول ساختمان 40 فوت می باشد، لذا سرعت هوا را fpm150 در نظر می گیریم. بنا بر این دبی مورد نیاز جهت تهویه این آزمایشگاه از رابطه زیر به دست می آید:

Q= V×A=250×150=37500 cfm

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *